Tommy czerwononosy renifer - Img #6 #Adommy

Jak obiecywałam jest niespodzianka! :D życzę wszystkim wesołych Mikołajek i mnóstwa prezentów! Kochani dziękuję, że jesteście! <3

----------------------------------------------

-Ho ho ho zapraszamy na najnowsze promocje! – krzyknął Tommy, stojąc po środku sklepu, przebrany za wyjątkowo chudego Mikołaja.

-Coś ci to nie idzie – mruknął zza lady Adam, który przeglądał czasopisma potajemnie, śmiejąc się z blondyna.

-No co ty nie powiesz – odrzekł, miażdżąc go spojrzeniem.

-Nikt pana nie weźmie za Mikołaja – powiedziała pretensjonalnym tonem  mała dziewczynka, która odważyła się podejść do chłopaka.

-A ciebie nikt nie weźmie za grzeczną – wyszczerzył się do niej.

-Maamooooo! – uciekła z krzykiem, na co Ratliffowi poprawił się humor i zaczął się śmiać pod nosem.

-No wiesz co?

-No co? To nie ty stoisz tu cały dzień w jakimś kretyńskim wdzianku i to nie ty musisz się drzeć jakieś „ho ho ho” na cały sklep jak debil.

-Uważaj na słowa – Adam spoważniał, jednak tylko na zewnątrz. W duchu chichotał  z tego jak Tommy słodko wygląda gdy się złości.

-No a nie jest tak? Stoisz sobie za ladą, czytasz gazetki, a ja łażę za ludźmi z dzwonkiem w łapie, mimo że wcale nie mam na to ochoty.

-Hej sam wymyśliłeś pracę przed świętami.

-Żeby dorobić, ale nie jako starzec ganiający po sklepie.

-Nie jakiś tam starzec tylko Święty Mikołaj. Oh Tommy okaż trochę zaangażowania. Wystarczy, że wyglądasz na Mikołaja, któremu renifery wyżarły jedzenie ze spiżarni.

-Może się miałem poduszkami wypchać co?

-Wypchać będziesz się mógł za chwilę jak się nie weźmiesz do roboty, Ratliff. Przyklejaj uśmiech i zabawiaj klientów – odezwał się szef z zaplecza.

-A co ja, małpa w cyrku?

-Sam przystałeś na warunki.

-Ale nie wiedziałem o tym kostiumie.

-Przecież było o tym w umowie, nie rozumiem o co ci chodzi – mężczyzna, łysiejący ma czubku głowy wydął groźnie wąsy i spojrzał na blondyna znak garści papierów, które przeglądał.

-A skąd miałem wiedzieć, że cytuję „puszysty uszczęśliwiacz” to jest ten Mikołaj?!

-A ty myślałeś, że to królik, który wpadł do czerwonej farby i będzie co chwile znikał? Litości Ratliff, nie rżnij głupa, nie wiesz kto jest symbolem Świąt?

-Wiem, ja na kanapie.

-Ratliff!

-Nie mogę się chociaż z nim zamienić? – wskazał na Adama i spytał błagalnie.

-Dobra, zamieniajcie się. Może chociaż ty okażesz więcej zaangażowania.

-Tak jest szefie! Ho ho ho! – zasalutował dumnie Adam, patrząc z wyższością na Tommyego.

-I czego się szczerzysz kretynie? – burknął brązowooki.

-No! I taki coś mi się podoba panie Lambert! – poklepał go po ramieniu, po czym dodał, mrugając w jego stronę – Oby tak dalej. A ty Ratliff i tak za puszysty to ty nie byłeś.

Zostawił tych dwoje samych, którzy nie ważyli się odezwać, póki mężczyzna nie zniknął z horyzontu.

-Czy ty wiecznie musisz się tak szczerzyć?

-Tak.

-A czemu?

-Bo tak lubię.

-Bo jesteś kretynem.

-Hmm a podobno jestem boski czyż nie? PrettyKitty? – Adam poruszył brwiami , przewiercając wzrokiem zmieszanego Tommy’ego.

-Zamknij się.

-Zazwyczaj mówisz co innego – odrzekł z udawanym zamyśleniem, gładząc swoją wyimaginowaną brodę.

-Jeszcze słowo i włożę ci te śmierdzące gacie na ryj, przysięgam.

-Oj oj kotek się źdenelwował – wydął dolną wargę i zrobił minę szczeniaczka, przedrzeźniając blondyna, w którym ku uciesze Lamberta zaczynało się gotować.

-Ku…!

-Nie tutaj – pogroził mu palcem.

-Machaj mi tym paluchem przed gębą dalej, to ci go odgryzę.

-No już dobrze, dobrze oszczędzaj zęby.

-Na co?

-Nie wiem. Na gryzienie kogoś innego, albo na jedzenie.

-Ehh nie denerwuj mnie tylko chodź i się ze mną w końcu zamień!

-Dobra dobra, już idę, rany – powiedział Adam i poszedł zamknąć drzwi sklepu, dodatkowo wywieszając karteczkę z napisem „chwilowo nieczynne”.

-A ty co? – spytał Tommy, obserwując jego poczynania – masz jakieś grubsze plany?

-Idziemy na zaplecze ciołku, więc nikt nie pilnuje. Chyba logiczne, że trzeba zamknąć, nie uważasz?

-A no tak …

-Głodnemu chleb na myśli.

-Chciałbyś.

-No chciałbym.

-Ha! Wiedziałem … zaraz, czekaj co?

-Na zaplecze Ratliff buahahahahahha!

-A podobno ja jestem walniętym psycholem – blondyn pokiwał głową z politowaniem.

-No już, nie ociągaj się.

-Lecz się, Lambert.

-Odezwał się nielepszy.

-Ty jesteś moim lekarstwem – powiedział Tommy zbytnio przesłodzonym głosem.

-Taaa, ale chyba zgubiłeś receptę.

-Bo?

-Nie wiem, dobra chodź. Klienci czekają.

***

-Nie ciasnawe te spodnie? – parsknął Tommy obserwując zmagania Adama  z czerwonym materiałem.

-Nie moja wina, że nie jestem patyczakiem jak ty.

-Oj oj ktoś tu się źdenelwował – przedrzeźnił Lamberta.

-Nie zaczynaj, dobrze ci radzę i zdejmuj tą bluzkę.

-Aż tak chcesz mnie rozebrać?

-Jasne, ale teraz się śpieszę, bo ludzie czekają.

-A ten znowu.

-Słuchaj kocie – podszedł do niego i przyparł go do ściany, dociskając palec wskazujący do jego mostka. Spojrzał mu w oczy – ja wiem, że ty byś chciał, ale to nie czas, ani miejsce. Za to kiedy wrócimy, nie będziesz narzekał.

Powiedziawszy to uśmiechnął się diabelsko.

-Hmmm podoba mi się to co do mnie mówisz kochanie – uśmiechnął się Tommy.

-Wiem, wiem.

Odsunęli się od siebie. Adam ubrał wreszcie spodnie i spinał je czarnym paskiem ze złotą klamrą, podczas gdy blondyn zdejmował z siebie  resztę stroju.
Kiedy Lambert miał już na sobie cały komplet, Tommy przyjrzał mu się i udał zamyślonego.

-Co?

-Nic nic.

-Nie no, wiem, że te spodnie podkreślają mi tyłek, ale nie gap się tak, bo mnie zawstydzasz – brunet ledwo powstrzymywał się od śmiechu.

-Ale skromny. Ta jasne, bo uwierzę. To, że ci podkreśla to też, ale nie o to chodzi. Czegoś mi tu brakuje.

Rozejrzał się po schowku. Mimo, że doskonale wiedział, czego brakuje w pełnym stroju, udawał, bo chciał w jakiś sposób odegrać się na swoim chłopaku. Choć nie do końca wiedział jak ma to zrobić.

-Ah no tak. Czapka z brodą.

-A no faktycznie.

-Masz – powiedział Tommy po nałożeniu mu ostatnich elementów stroju – teraz wyglądasz jak król debili.

-I wice wersa. Będziesz wyglądał podobnie.

-Haha dobre. Pozbyłem się już tego stroju.

-Ale geniuszu …  ja za tą ladą byłem przebrany za renifera – niebieskooki wybuchnął śmiechem na widok miny chłopaka.

-Że co?!

-Nie spinaj się. Tylko rogi i czerwony nos.

-Po co ja szukałem roboty?

-Żeby zrobić.

-Cicho nie przypominaj mi.

-Tommy?

-Tak?

-A co ty na mały Mikołajkowy prezent? – Adam poruszył brwiami.

-Zależy co masz na myśli skarbie – odpowiedział mu tym samym.

-Co? A to.

W tym momencie podszedł do niego i wpił się w jego usta, łapiąc go jednocześnie za ramiona. Muskał jego wargi z czułością, a po chwili wsunął między nie język, badając podniebienie blondyna, który wydał z siebie cichy jęk. Parę sekund później przyparł go do ściany i podsadził tak, że Tommy oplótł go nogami w pasie, a rękami chwycił za kark, przyciągając mocniej. Kiedy zabrakło im tchu, oderwali się od siebie i spojrzeli sobie w oczy.

-A więc taki miałeś dla mnie prezent.

-Spokojnie, większy czeka w domu – szepnął, przygryzając lekko płatek jego ucha.

-Hmm co to może być? – mruknął Ratliff ni to do siebie ni to do Adama.

-Przekonasz się, a na razie – powiedział stawiając go na nogi.

-Tak? – przerwał mu.

-Masz to i miłej pracy słodziaku! – ubrał mu coś na głowę i twarz i po tych słowach wybiegł z pomieszczenia, śmiejąc się głośno.

-Co do…?

Tommy spojrzał  lustro, wiszące na przeciwległej ścianie. Zobaczył swoje odbicie, ale nie takie jak zwykle. Na głowie miał opaskę z filcowymi usztywnianymi rogami z dołączonymi dzwoneczkami, a na nosie czerwoną materiałową kulkę na gumce, która opasała jego bladą twarz.

-Boże Adam, kocham cię ty kretynie.

To rzekłszy sam wyszedł na sklep i obaj zajęli się obsługiwaniem klientów, czekając tym samym na koniec ich zmiany.